Περί ερωτικής πράξης
Έρωτος φύσις(Φιλόθεος Φάρος)
...Στην κοινωνία μας οι άνθρωποι είναι πιο επιφυλακτικοί με την τρυφερότητα που πάει μαζί με την ψυχική και πνευματική απογύμνωση απ’ ότι είναι με τη σωματική γύμνωση και τη σεξουαλική προσέγγιση. Όσο πιο εύκολα γυμνώνουν το σώμα τόσο πιο δύσκολα γυμνώνουν την ψυχή και ίσως χρησιμοποιούν τη γύμνωση του σώματος σαν ένα από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους με τον οποίο μπορούν να αποφεύγουν οποιαδήποτε γύμνωση της ψυχής.
nbsp]...Ένα άλλο κίνητρο για σεξουαλική ένωση είναι σφοδρή επιθυμία του σύγχρονου ανθρώπου να υπερνικήσει τη μοναξιά του. Οι εραστές μοχθούν ελπίζοντας ότι θα βρουν μια αντίστοιχη ανταπόκριση στο σώμα του άλλου, μόνο για να αποδείξουν στον εαυτό τους ότι το σώμα τους δεν είναι νεκρό.
Ζητούν μια ανταπόκριση για να αποδείξουν στον εαυτό τους ότι έχουν συναισθήματα. Αυτό όμως που σαν αποτέλεσμα μιας τραγικής διαστροφής το αποκαλούμαι έρωτα είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αυτό που κατακυρώνει τη μοναξιά μας.
Αυτή η ίδια η δομή των διαπροσωπικών σχέσεων είναι τέτοια ώστε η ερωτική συνουσία να μην προσφέρει την πλήρη ικανοποίηση και να μην έχει το πλήρες νόημα όσο οι εραστές δεν αισθάνονται ικανοί να ικανοποιήσουν ο ένας τις ανάγκες του άλλου.
Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι η ανάγκη του εραστή να ικανοποιήσει το σύντροφο του αυτή καθ’ αυτή αλλά το γεγονός ότι η ανάγκη αυτή εκλαμβάνεται σαν ανάγκη ικανοποιήσεως του άλλου αισθησιακά.
Αυτό που παραλείπεται είναι η εμπειρία της προσφοράς συναισθημάτων, το μοίρασμα των οραμάτων, το δόσιμο του εσωτερικού ψυχικού πλούτου που κανονικά χρειάζεται χρόνο και που δίνει τη δυνατότητα στην αισθησιακή διέγερση να αυτουπερβαθεί σε συναίσθημα και στο συναίσθημα να αυτουπερβαθεί σε στοργή και κάποτε σε αγάπη.
Από τους χώρους που προβάλλουν την επιβητορική αντίληψη για τον έρωτα προβάλλεται η εικόνα του άνδρα που είναι όλο αυτοπεποίθηση, απόμακρος γοητευτικός ακαταμάχητος και βλέπει τις γυναίκες σαν τα συμπληρώματα της μοντέρνας περιβολής του. Ίσως τελικά η επιβητορική αντίληψη αντίληψη για τον έρωτα να έχει σαν αιτία τον τρόμο που έχει ο σύγχρονος άνθρωπος για την ουσιαστική προσέγγιση με τον άλλο άνθρωπο. Ίσως τώρα πια η σεξουαλική επανάσταση να αρχίσει να γίνεται επανάσταση ενάντια στον αυτονομημένο σωματικό έρωτα. Το πάθος που είναι ένα στοιχείο του έρωτα που αρνηθήκαμε γυρίζει από την απώθηση του να ταράξει ολόκληρη την ύπαρξη του ανθρώπου.
..Η οργασμιακή δραστηριότητα είναι ο πιο πρόσφορος τρόπος για να καλύψουμε τον τρόμο του θανάτου και μέσα από το σύμβολο αναπαραγωγής να θριαμβεύουμε πάνω σ ’αυτόν. Δεν μπορούν οι άνθρωποι να αρνηθούν οποιαδήποτε σημαντική βιολογική ή συναισθηματική άποψη της ανθρώπινης εμπειρίας χωρίς να δημιουργήσουν ένα ισότοπο εσωτερικού άγχους. Το άγχος που δημιουργείται από την απώθηση του θανάτου πάει στην έμμονη ενασχόληση με τον αυτονομημένο σωματικό έρωτα που γίνεται ο ευκολότερος τρόπος να αποδείξουμε τη ζωντάνια μας. Η ενασχόληση με τον αυτονομημένο σωματικό έρωτα ναρκώνει τον άνθρωπο έτσι ώστε να μην αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι πεθαίνει. Δεν μπορούμε να μείνουμε έξω είτε από τον έρωτα είτε από το θάνατο και όταν το επιχειρούμε καταστρέφουμε την οποιαδήποτε αξία μπορεί να έχει η ανθρώπινη ζωή.
...Όταν η οργασμιακή δραστηριότητα έχει καθιερωθεί ανάμεσα σε δύο εραστές τότε το άγγιγμα περιορίζεται γιατί σύμφωνα με την επιβητορική λογική το άγγιγμα είναι ένα μέσο που ανοίγει το δρόμο προς τον οργασμό και επομένως όταν αυτός ο δρόμος είναι ήδη ανοιχτός, το άγγιγμα είναι χαμένος χρόνος και ενέργεια. Μερικά ζευγάρια υιοθετούν τη φιλοσοφία των πως να το κάνεις εγχειριδίων όπου γίνεται αρκετός λόγος για άγγιγμα. Εκεί όμως ο έρως απομακρύνεται από τα συναισθήματα και οδηγείται στο χώρο των αντικειμένων. Γίνεται μια επιδεξιότητα που μπορεί να διδαχτεί και να μαθευτεί.
Η ερωτική ένωση περιορίζεται στη συνένωση χωριστών σχεδόν αποκομμένων ανατομικών μερών. Έτσι στο όνομα της σεξουαλικής απελευθέρωσης οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν πώς να αγγίζονται αλλά πως να μεταχειρίζονται το σώμα κάποιου άλλου. Αντί να είναι ο έρως κοινωνία συναισθημάτων γίνεται περίπου μια ανταλλαγή απρόσωπων υπηρεσιών που υπονομεύει το δεσμό των εραστών. Έτσι αφού κανείς δεν εκτιμά τη μοναδικότητα του άλλου το μόνο που χρειάζεται να κάνει ο εραστής είναι να κοιτάξει για κάποιον που θα μπορεί να εκτελεί τις απαραίτητες κινήσεις.
Το άγγιγμα γεφυρώνει το φυσικό διαχωρισμό που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αποφύγει, δημιουργώντας ένα αίσθημα ισχυρού δεσμού ανάμεσα συνανθρώπους. Είναι ένα μέρος από τον εσωτερικό διάλογο που ούτε αρχίζει ούτε τελειώνει στο κρεβάτι.
Όταν δεν υπάρχει αυτή η ασφάλεια σε μια ερωτική σχέση τότε οι εραστές μπορεί να αγγίζονται σωματικά αλλά δεν αγγίζονται συναισθηματικά. Κάθε μορφή επικοινωνίας είναι κανονικά ψυχοσωματική και κάθε μορφή επικοινωνίας έχει μια σωματική διάσταση ανάλογη της ψυχικής και της πνευματικής. Μόνο μια διεστραμμένη και βασικά δυιστική αντίληψη για την ανθρώπινη φύση ταυτίζει το σωματικό άγγιγμα με τη γενετήσια λειτουργία και το συνδέει με οργασμιακή δραστηριότητα. Το ευσεβιστικό στοιχείο της Εκκλησίας έχει συμβάλλει στη σεξουαλικοποίηση του σώματος και έχει γίνει πρόξενο μιας ανόητης ταλαιπωρίας. Η σεξουαλικοποίηση του σώματος έκανε λαγνεία την ανάγκη του ανθρώπου να αγγίζει το συνάνθρωπο του και να αγγίζεται απ’ αυτόν.
Όταν δεν μπορούν οι άνθρωποι να αγγίζουν ο ένας τον άλλο τότε φουντώνει η βία σαν μια δαιμονική ανάγκη για επαφή.
Αυτές οι αντιλήψεις δεν έχουν καμία σχέση με τη χριστιανική παράδοση στην οποία το σώμα έχει την κανονική του συμμετοχή στην ανθρώπινη επικοινωνία.
..Σε αυτή την έμμονη ενασχόληση με την τεχνική τα ερωτήματα που εγείρονται δεν είναι αν υπήρχε πάθος ή νόημα ή έκσταση στην ερωτική εμπειρία, αλλά πόσο καλά έγινε. Η ενασχόληση του άντρα με την τεχνική αποστερεί στη γυναίκα αυτό που θέλει πάνω από όλα που είναι η ανεπιφύλακτη άφεση του. Στην κοινωνία μας οι άνθρωποι είναι πιο επιφυλακτικοί με την τρυφερότητα που πάει μαζί με την ψυχική και πνευματική απογύμνωση απ’ ότι είναι με τη σωματική γύμνωση και τη σεξουαλική προσέγγιση. Όσο πιο εύκολα γυμνώνουν το σώμα τόσο πιο δύσκολα γυμνώνουν την ψυχή και ίσως χρησιμοποιούν τη γύμνωση του σώματος σαν ένα από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους με τον οποίο μπορούν να αποφεύγουν οποιαδήποτε γύμνωση της ψυχής.
..Δεν μπορεί κανείς να είναι ερωτικός με έναν άνθρωπο αν δεν είναι ερωτικός γενικά.
Η πλήξη είναι κεκαλυμμένη οργή. Και συγκεκριμένα η πλήξη που ακολουθεί τις επανειλημμένες ερωτικές αντιερωτικές εμπειρίες είναι το αποτέλεσμα των διαδοχικών ματαιώσεων των ευκαιριών που η φύση και η ζωή μας προσφέρουν για την ικανοποίηση αυτής της βαθειάς και κρίσιμης ανάγκης μας να συναντήσουμε πραγματικά τον άλλο.
Το σεξ βιώνεται σαν φυσική ανάγκη ο έρως είναι μια επιθυμία αγαπητική. Ο έρως επιζητεί την ένωση με τον άλλο με έκσταση και πάθος και τη δημιουργία νέων διαστάσεων της εμπειρίας που πλαταίνουν και βαθαίνουν και τα δύο πρόσωπα.
Επιδίωξη της ερωτικής επιθυμίας δεν είναι η ικανοποίηση της αλλά η παράταση της.
Έρωτας το γελοίο και το δέος(Μάρω Βαμβουνάκη)
Οι Ρωμαίοι έλεγαν πως όλα τα ζώα είναι μελαγχολικά αμέσως μετά την ερωτική πράξη, όλα εκτός από τον πετεινό. Τούτη η μελαγχολία της πιο κατανυκτικής μοναξιάς μπορεί να διαλύσει ένα ζευγάρι, όταν ό ένας δεν είναι σε θέση να παρηγορήσει τον άλλο για τη θλίψη που ακολουθεί την κορύφωση. Όταν πέφτει ο καθένας στο σκοτεινό χάος του καλώντας βουβά σε βοήθεια. Είναι η πιο ευάλωτη ώρα τούτη της ζωής, η μετά τον έρωτα. Όταν γυμνοί συναισθάνονται τη γύμνια τους και αναζητούν να σκεπάσουν την απογυμνωμένη ψυχή τους. Αν ο άλλος δεν μπορεί να την καλύψει τότε, η πίκρα και η ματαίωση γίνεται ασήκωτη. Γιατί είναι το χάσμα και ο αποχωρισμός. Από την εξαίσια ενότητα που για λίγα δευτερόλεπτα αποκαλύφθηκε ως εφικτή. Η επίγνωση μιας μίζερης εξορίας που για άλλη μια φορά αποπειράθηκε να σωθεί αλλά απέτυχε. Το σώμα είναι μονάχα μια πρόφαση γιατί η ψυχή ντρέπεται, έχει αιδώ πιο μεγάλη απ’ το σώμα. Το σώμα είναι μόνο η γέφυρα που δεν ακουμπάει πάντοτε στην απέναντι όχθη που υπόσχεται από μακριά. Δεν φτάνει ως εκεί σε ξαναρίχνει στο κενό.
Ο Προφήτης-Ο κήπος του προφήτη(Χαλίλ Γκιμπράν)
Ηδονή είναι ένα τραγούδι ελευθερίας. Είναι το άνθισμα των πόθων σας αλλά δεν είναι ο καρπός τους.
Υπάρχουν ανάμεσα σας εκείνοι που δεν είναι ούτε νέοι για να την αναζητούν ούτε γέροι για να θυμούνται. Και από το φόβο της αναζήτησης και της θύμησης αποφεύγουν όλες τις ηδονές για να μην παραμελήσουν το πνεύμα ή να μην το προσβάλλουν. Αλλά σ ’αυτό ακριβώς βρίσκεται ή ηδονή τους. Πέστε μου ποιος είναι εκείνος που μπορεί να προσβάλλει το πνεύμα.. Πολλές φορές όταν αρνείστε στον εαυτό σας την ευχαρίστηση, το μόνο που κάνετε είναι να αποθηκεύεται τον πόθο στο εσωτερικό της ύπαρξης σας..
Καπετανάκη Ελευθερία, Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος
Συμβουλευτική σχέσεων, οικογενειακή συμβουλευτική, συμβουλευτική εφήβων.
Website: http://psychologist.com.gr
Email: psychologist1983@yahoo.gr
