Περί μοναξιάς

 

"To φάντασμα της αξόδευτης αγάπης".(Μάρω Βαμβουνάκη)

...Η μοναξιά είναι το ορυχείο της δύναμης και της αυτογνωσίας...Μια μοναξιά όμως, που δεν αποτελεί καταφύγιο δειλίας. Η επιλεγμένη μοναχικότητα, όχι η εξαναγκαστική. Ένας ελεύθερα μόνος άνθρωπος μπορεί να καταλάβει τον άλλο. Γιατί δεν τον φοβάται, δεν εξαρτάται απ' αυτόν ,δεν τον χρησιμοποιεί, δεν τον απομυζά για να πάρει ζωτικούς χυμούς. Θα ήταν μάλιστα ευχής έργο να περνούσε ο καθένας μας μια θητεία στη μοναξιά, εκείνη που ωριμάζει και ελευθερώνει. Οι σχέσεις θα κέρδιζαν σε αυθεντικότητα κατά πολύ...

Έρωτος φύσις (Φιλόθεος Φάρος)

Η δαιμονοκαταληψία έχει πάρει τη μορφή της έντονης μοναξιάς όπου η εσωτερική ορμή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την αναζήτηση του άλλου και έχει χρησιμοποιηθεί για την απομάκρυνση του. Ο άνθρωπος αυτός θα προσπαθήσει να σκεφτεί να απασχοληθεί με κάποια εργασία προσπαθώντας να πολεμήσει απεγνωσμένα αυτές τις κρίσεις αφού η έντονη μοναξιά είναι το πιο οδυνηρό είδος άγχους από το οποίο υποφέρουν οι άνθρωποι. Αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να σταματήσει πιο εξαντλημένος από ποτέ άλλοτε και τότε το μαχαίρι θα ξαναγυρίσει. Αλλά κάποια μέρα έκανε μια εκπληκτική ανακάλυψη. Όταν άρχισε μια έντονη κρίση μοναξιάς του ήλθε ξαφνικά η έμπνευση να μην προσπαθήσει να την πολεμήσει να την αποδεχτεί να την αναπνεύσει να στραφεί προς αυτήν. Κατάπληκτος διαπίστωσε ότι όχι μόνο δεν τον συνέτριψε η μοναξιά όταν αντίκρισε κατάματα αλλά φάνηκε ακόμη να μειώνεται. Δεν μπορούσε να αισθανθεί τον πανικό ακόμα και αν προσπαθούσε. Όσο πιο πολύ εστρέφετο προς αυτή και την εδέχετο τόσο πιο αδύνατο του ήταν να φαντασθεί πως μπορούσε ποτέ να την αισθάνεται με αυτόν τον ανυπόφορα οδυνηρό τρόπο .Ο άνθρωπος αυτός τελικά ανακάλυψε ότι αισθάνετο την έντονη μοναξιά μόνο όταν προσπαθούσε να αποδράσει απ’ αυτην. Η προσπάθεια να ξεφύγει κανείς απ ’το δαιμονικό του είναι η αντίδραση που εξασφαλίζει στo δυναμικό την ψυχαναγκαστική του δύναμη.