Περί θυμού

"To φάντασμα της αξόδευτης αγάπης'.(Μάρω Βαμβουνάκη)

...Ο θυμός είναι εξαιρετικά νοσογενής γιατί ξεκινά από οίκτο αλλά και φόβο, αγωνίζεται να συγκρατηθεί να παραμείνει βουβός ανεκδήλωτος. Επειδή όμως μαζεύεται και συμπιέζεται αποκτά δύναμη ατμού, που μπορεί να εκτινάξει σαν βόμβα τη χύτρα. Συνήθως δε λέμε ακριβώς αυτό που μας θυμώνει γιατί μας φυλακίζει στις ενοχές. Καταλήγουμε να λέμε άλλα ,όταν δεν αντέχουμε την πίεση και γι’ αυτό τέτοιες εκρήξεις καταντούν τόσο υπερβολικές και παράλογες. Γιατί δε φανερώνουν αλήθειες, αντίθετα κρύβουν αλήθειες. Θα ακολουθήσει συνήθως μια μάχη άγρια, μια παρεξήγηση καινούρια, νέα οργή, νέος πόνος για να επιστρέψουμε ξανά σε νέες τύψεις που θα μαζευτούν συσωρευτικά μέσα μας στην αποθήκη εκρηκτικών που χρόνια συγκεντρώνουμε. Ένας φαύλος κύκλος...